REIS  -  VER  -  HAAL

Dat is nu precies wat ik wil doen: mijn ‘Chinareis’ van ‘ver’ weer terug ‘halen’ of simpelweg jullie vertellen hoe het geweest is.
Hoe het was om met meer dan 50 mensen van 12 verschillende nationaliteiten onder leiding van 3 Chinese teachers deze verre tocht te maken.

Om praktische redenen werden we in drie groepen verdeeld, waarvan onze Vlaams/ Nederlandse groep volgens onze ‘bescheiden’ mening de sympathiekste en de leukste was!
Drie weken duurde de reis: één week in Xi’an, één in  Xining en één in Tibet, steeds hoger en steeds dichter bij het hoogtepunt van de reis: het ‘dak van de wereld’!
 

  


Het is onmogelijk om een gedetailleerd verslag van onze expeditie te geven. Een beetje saai ook om alle monumenten, musea en tempels op te sommen die op het programma stonden. Die vind je in elke reisfolder.
Ik zal me dus beperken tot het weergeven van mijn persoonlijke ervaringen en sterkste impressies.
En dan moet ik niet lang zoeken!

Als ik bijvoorbeeld denk aan Tibet, dan zie ik vlaggetjes, vlaggetjes en nog eens vlaggetjes! Je zag ze overal, in alle kleuren, gespannen aan koorden, van de ene bergrug naar de andere, gedrapeerd rond bomen, op elkaar toelopend in de vorm van reusachtige tenten, maar altijd wapperend in de wind om hun gebeden uit te zenden naar alle windstreken.
 

  

Ik was ontroerd door de devotie van de eenvoudige Tibetanen, voor het merendeel analfabeet, die hun eigen gebeden laten vertolken door de soetra’s op de vlaggetjes.
Zo ook wij. Vele vlaggetjes hebben we laten waaien om onze gelukwensen de ether in te sturen richting thuisland, naar jullie!
Echt, zo’n uniek fenomeen zie je niet in onze Polders of Kempenland!
Is het omdat ze zo dicht bij de hemel wonen dat de Tibetanen de naam hebben het meest spirituele volk ter wereld te zijn?
 

 

Geen gebedsmolentje wordt voorbij gelopen zonder het kloksgewijs te laten draaien voor een persoonlijke intentie of voor het hoogste goed van iedereen.              

Daarom ook die talloze vlaggetjes als kralen aan een gebedssnoer.
Je kan ze zien op de meeste van mijn talloze foto’s en ze blijven wapperen in mijn hart.

Maar ik zou geen Chinenger zijn als ik ook niet letterlijk en figuurlijk in de wolken was over de trainingen.
Nooit eerder hebben we kunnen oefenen op zo’n energierijke plekken, in een Qi-veld dat door de natuur zelf voor ons werd gecreëerd.
 

Denk je eens in hoe het is om te bewegen, oog in oog met een massief van Heilige Bergen, of aan de oever van een meer, turkoois van kleur, net als het logo van Chi Neng Qigong, of aan de samenvloeiing van twee rivieren, waar een kleine wildebras van een bergrivier zich stort in de armen van de brede moederrivier om dan samen, vereend in een omarming, verder te stromen door de vlakte.
 


 

Nooit eerder heb ik trouwens zozeer de helende kracht van water ervaren, nog meer dan van de bergen, water dat van steile pieken in snelle riviertjes naar beneden stroomt, water in emeralden meren, water van bruisende watervallen…

   

Toen begreep ik de diepgang van de woorden van Omraam Mikhaël Aïvanhov een Bulgaars mysticus, als hij zegt: “Luister naar het stromende water van een bron, een waterval, een fontein… concentreer je op dat water, stel je voor dat het door je heen gaat, dat het al wat in jou zwaar en duister is, meevoert en je overspoelt met nieuw leven.

Zeker heeft de inspirerende omgeving aan onze training een extra dimensie gegeven, maar het voornaamste objectief van de oefeningen bestond erin om de ganse dag aanwezig te zijn in het ‘Hier en Nu’, iets wat we dagdagelijks in alle omstandigheden te leren hebben.

Voor de culinair geïnteresseerden wil ik nog vermelden dat het eten ontzettend lekker was. En niets om je zorgen over te maken! Want van gestoomde paksoi, lotuswortel en geroosterde pindanootjes zou de weegschaal zeker niet tilt slaan!
Verder moesten we ook liters ginsengthee slurpen en kruidenmengsels slikken als remedie tegen de hoogteziekte.

Maar mijn verslag zou eenzijdig zijn als ik met geen woord zou reppen over de politieke situatie in Tibet, over de gruwelijke misdaden die begaan zijn tegen het Tibetaanse volk, over de uitroeiing van zijn cultuur en religie, over de meedogenloze onderdrukking door de Chinese bezetter.

We hebben duidelijk gevoeld dat onze Tibetaanse gidsen in hun toelichtingen de ergste realiteit hebben verzwegen of verbloemd.

Maar toch… het is een bewuste keuze geweest om hen niet met de feiten te confronteren of over te gaan tot een politiek debat.

Dit niet zozeer om onze ‘vakantiegenoegens’ niet te vertroebelen en opdat het lekkere Lhasabiertje voor de ‘toerist in ons’ geen bittere nasmaak zou hebben, maar omdat we beslist niet wensten mee te gaan in het discours van haat en vergelding.

Hierin volgen we trouwens de Tibetaan zelf, voor wie mededogen een wezenlijke component is van zijn religieuze praktijk.

Men kan ons naïviteit aanwrijven of erger, men kan ons verwijten i.p.v. sierlijke kraanvogels eerder struisvogels te zijn in onze verblinding voor het leed van een volk, waaraan men de ziel heeft ontnomen.
          

Maar nog eens: ik geloof dat
          geweld niet door geweld, maar alleen door liefde wordt gecounterd




Om te eindigen wil ik zeggen dat het allesoverheersend gevoel bij mijn thuiskomst er een is van grote dankbaarheid.

Dankbaar aan het universum dat gehoor heeft gegeven aan mijn verlangen om verten te zien en hoogtes te beklimmen.
Dankbaar aan de Chinese teachers, die ondanks allerlei troebelen de onderneming rimpelloos hebben laten verlopen en ons veilig hebben geloodst over passen van meer dan 5000 meter.
Dankbaar voor het besef van de luxe waarin wij westerlingen leven. Om dit te beseffen moet je het eerst maar eens meegemaakt hebben om bij de sanitaire stop geen sanitair te vinden, maar een kuil in de grond!  
Dankbaar ook voor de gastvrijheid en de veerkracht van het zwaar beproefde Tibetaanse volk.

Tenslotte ook dankbaar voor de groep. Toen iemand mij vroeg “Hoe was de groep?” was mijn spontane antwoord “We waren één!
En zo was het ook. We voelden ons één en bewogen als één.
Zonder dissonanten. Zonder gezeur rond mijn oren als:
“Tilla, is het nog ver?” -  “Tilla, mijn voeten doen zeer!” - “Tilla, ik lust da ni!”

En tenslotte ook dankbaar aan jou, lieve lezer, voor wie ik mijn beste Tibetaans naar boven haal om je een gelukwens toe te sturen uit de Himalaya:

 TASHI DELEK!

VEEL GELUK!                                                                       

                                                    HET GA JE GOED!